این بچهها به هیچ وجه عجلهای برای ترک خیابانها و رفتن به خانههایشان ندارند.
خبرگزاری رویترز: طی آخرین همه پرسی از معترضین در طول یک ماهی که اعتراضات را آغاز کردند، نه نفر از ده نفر با برپا کردن چادر تا سال آینده قصد ماندن در خیابانها را دارند تا اعتراض خود را به عموم نشان بدهند.
دانشجویان و شهروندان معترض خواستار برپایی انتخاباتی آزاد و سالم هستند تا بتوانند در انتخابات سال ۲۰۱۷ مقام اول دولت را عادلانه انتخاب کنند. همچنین به دلیل عدم محبوبیت لوآنگ چونیینگ رئیس دولت فعلی، خواستار برکناری او میباشند.
جهت اطلاع از خواستههای دانشجویان در یک همهپرسی معلوم شد ۸۷ درصد از آنان تا زمان محقق شدن خواستههایشان تا سال آینده در همان مکان میمانند، در حالیکه ۹۳ درصد اظهار داشتند که به مکانی جدید خواهند رفت تا از دسترس پلیس در امان باشند.
در واقع پلیس هنگکنگ با بهکار گیری خشونتی بیسابقه در برابر افراد بیدفاع و بیسلاح، با تخریب و خونریزی علیه دانشجویان و استفاده از ابزار ضدشورش و باتون آنان را سرکوب کرد.
در ۱۷ اکتبر معترضین دوباره موفق شدند با تجمع و مدیریت، منطقه را برای باری دیگر به تصرف خود درآورند.
از نگاه بینندگان عادی دانشجویان چهرههایی آرام و ساده دارند؛ بهخصوص زمانی که خواستههاشان منطقی و درست است. بر خلاف چهرهی خشن پلیس و دولت.
دولت هنگکنگ طرفدار تام پکن بوده، کاملاً نسبت به خواستههای دانشجویان بیتفاوت است و رژیم کمونیست چین به تعهدات خود برای ایجاد اصلاحات دموکراتیک عمل نکرده است.
اما برای جوانان هنگکنگ اکنون، رسیدن به آزادی بیش از هر زمان دیگری واقعی است. قدمهای محکم و واقعی امروز، فردایی مطمئن را رقم میزند.
عدم تعادل تورم و درآمدها، هیچ تأثیری بر روی رشد سرمایهداران بزرگ ندارد، بلکه بر عکس جوانان و افرادی که به تازگی وارد بازار کار شدهاند، از گزند آن مصون نمیمانند.
جاشوآ وانگ، رهبر جوان جنبش در مصاحبهای با نیویورک تایمز چنین گفت: «کار امیدی تازه برای ماست. اجارهی خانه و مخارج زندگی برای جوانان افسردگی میآورد».
اختلاف طبقاتی در شهرهای بزرگ، بسیار زیاد است.
نسل ما اولین گروهی هستند که موقعیتی بدتر از والدینشان دارند.
درآمدهای نابرابر در آیندهای نه چندان دور تشدید خواهد شد و مشکلات هنگکنگ را بیشتر میکند.
دولت هنگکنگ طبق یک بررسی آماری اعلام کرد، سالمندان که افراد بالای ۶۵ سال را شامل میشوند، نیمی از جمعیت هفت میلیونی هنگکنگ را تشکیل میدهند که نگهداری جسمی و روحی از آنان، هزینههای سنگینی را بر دوش دانشجویان معترض میگذارد.
در چنین موقعیت عدم امنیت اقتصادی، با نگاهی به آینده، جوانان هیچ علاقهای به ترک خیابانها ندارند، تا صدایشان شنیده شود و قبل از اینکه خیلی دیر شود دولت دست به اقداماتی بزند.
اپکتایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان انتشار مییابد.
