حدود ۱۵,۵۰۰ بیمار در کانادا طی یک سال در حالی که منتظر جراحی یا اسکنهای تشخیصی بودند، جان خود را از دست دادهاند. این آمار بر اساس یک گزارش جدید که از دادههای ناقص دولتی تهیه شده، ارائه شده است.
این گزارش با عنوان «مرگ در فهرست انتظار» که توسط اندیشکدهSecondStreet.org منتشر شده، نشان میدهد که ۱۵,۴۷۴ بیمار بین ۱ آوریل ۲۰۲۳ تا ۳۱ مارس ۲۰۲۴ در انتظار دریافت خدمات بهداشتی در کانادا فوت کردهاند. این سازمان دادهها را از نهادهای بهداشتی استانی سراسر کشور از طریق درخواست اطلاعات آزاد جمعآوری کرده است.
گزارش نشان میدهد که تنها ۱۲ نهاد بهداشتی در هفت استان دادههای کامل یا جزئی ارائه کردهاند که ۶۲ درصد از جمعیت کشور را نمایندگی میکند. این سازمان برآورد کرده که تعداد واقعی مرگومیرها ممکن است نزدیک به ۲۸,۰۷۷ نفر باشد. اطلاعات جمعآوریشده برای این گزارش عمدتاً به دو گروه تقسیم میشود: مواردی که بیماران ممکن است در انتظار رویههای نجاتدهنده مانند درمان سرطان فوت کرده باشند و مواردی که بیماران در انتظار جراحیها یا اسکنهای تشخیصی برای بهبود کیفیت زندگی، مانند تعویض مفصل لگن، جان خود را از دست دادهاند.
هریسون فلمینگ، مدیر قانونگذاری و سیاستگذاری در SecondStreet.org، در بیانیهای در تاریخ ۱۵ ژانویه اعلام کرد: «هزاران کانادایی در سراسر کشور در فهرستهای انتظار قرار دارند—در برخی موارد برای چندین سال—و تعداد زیادی بهطرز غمانگیزی پیش از درمان شدن یا حتی تشخیص بیماری فوت میکنند.»
او افزود: «کاناداییها مالیاتهای بسیار بالایی پرداخت میکنند، اما با این حال سیستم بهداشتی ما در مقایسه با سیستمهای موفقتر جهانی در اروپا، ناکام است.»
این سازمان اعلام کرد که رقم ۱۵,۴۷۴ شامل دادههای کبک، آلبرتا، نیوفاندلند و لابرادور، و بخش عمدهای از منیتوبا نمیشود. علاوه بر این، ساسکاچوان و نوا اسکوشیا فقط دادههایی درباره بیمارانی که در انتظار جراحی فوت کردهاند ارائه دادهاند و دادهای درباره بیمارانی که در انتظار اسکنهای تشخیصی جان باختهاند، ارائه نکردهاند.
سازمان SecondStreet.org از سال ۲۰۱۸ این دادهها را ردیابی کرده و اعلام کرده است که در مجموع ۷۴,۶۷۷ مورد شناسایی شده که افراد در حالی که منتظر خدمات درمانی بودند، در کانادا جان باختهاند.
این گزارش میگوید که تأمین مالی سیستم بهداشت دولتی مشکل اصلی نیست و به افزایش بودجههای استانی برای خدمات درمانی طی ۳۰ سال گذشته اشاره میکند. در عوض، این گزارش تأکید دارد که تغییراتی در سیستم مورد نیاز است.
بر اساس گزارش موسسه اطلاعات بهداشتی کانادا (CIHI)، هزینههای کلی بهداشت و درمان در سال گذشته معادل ۱۲.۴ درصد از تولید ناخالص داخلی کانادا بوده است؛ رقمی که در خارج از دوران همهگیری سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ یک رکورد محسوب میشود.
موسسه اطلاعات بهداشتی کانادا همچنین اعلام کرد که هزینههای بهداشتی سرانه کانادا در میان کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) از بالاترینهاست. بر اساس آمار سال ۲۰۲۲، کانادا با ۸,۱۱۹ دلار تقریباً به اندازه سوئد (۸,۳۱۴ دلار) و فرانسه (۸,۲۱۲ دلار) هزینه میکند و بیشتر از استرالیا (۸,۰۷۳ دلار) و نیوزیلند (۷,۴۶۳ دلار) هزینه دارد.
توصیهها
این یادداشت سیاستگذاری پنج توصیه برای بهبود سیستم مراقبتهای بهداشتی در سراسر کانادا ارائه میدهد.
اولین توصیه، بهبود ردیابی و افشای دادهها توسط دولتهای استانی است. توصیه دیگر، اصلاح نحوه تأمین مالی بیمارستانها است؛ بهجای مدل تأمین مالی “بلوک” یا چکهای سالانه برای پوشش بودجههای کلی، استفاده از یک مدل تأمین مالی مبتنی بر فعالیت پیشنهاد شده است که در آن بیمارستانها براساس خدمات ارائهشده به بیماران، هزینه دریافت کنند.
ارائه گزینههای بیشتر در حوزه مراقبتهای بهداشتی یکی دیگر از توصیهها است. یادداشت سیاستگذاری پیشنهاد میدهد که به بیماران اجازه داده شود هزینه مراقبتهای خصوصی را بپردازند و میگوید این امر با سیستمهای مراقبت بهداشتی «موفقتر» همخوانی دارد.
این یادداشت سیاستگذاری عنوان کرده: «اجازه دادن به بیماران برای پرداخت هزینه درمان در کلینیکهای خصوصی محلی میتواند فشار را از روی سیستم عمومی بردارد؛ درست مانند سیستمهای بهتر عملکننده اروپایی.»
وبسایت SecondStreet.org همچنین توصیه میکند که دولتهای کانادا همکاریهای خود را با ارائهدهندگان خدمات بهداشتی بخش خصوصی گسترش دهند.
نویسندگان اظهار داشتند: «دولتها در کانادا و سراسر جهان دریافتهاند که میتوانند اغلب با استخدام کلینیکهای خصوصی برای ارائه درمان به بیماران در سیستم عمومی، مراقبت بهتری را ارائه دهند.»
این یادداشت سیاستگذاری به نتایج مثبت تجربهشده توسط دولت ساسکاچوان در استخدام کلینیکهای خصوصی اشاره میکند و میگوید که، به گفته «اندیشکده فریسر»، هزینه این کلینیکها ۲۶ درصد کمتر به ازای هر عمل است.
در سال ۲۰۱۴، حسابرس انتاریو اعلام کرد که برخی خدمات، مانند امآرآی، دیالیز و کولونوسکوپی، در صورت ارائه در کلینیکهای اجتماعی بهجای بیمارستانها، بین ۲۰ تا ۴۰ درصد ارزانتر هستند.
این سازمان همچنین پیشنهاد میکند که دولتها پرداختهای بازپرداختی برای بیمارانی که در کانادا درمان خارج از استان یا خارج از کشور را انتخاب میکنند، مدنظر قرار دهند.
این یادداشت سیاستگذاری عنوان کرده: «ذر اتحادیه اروپا، بیماران حق دارند هزینه جراحیها و اسکنهای تشخیصی در سایر کشورهای اتحادیه اروپا را پرداخت کنند و سپس از دولتهای خود بازپرداخت دریافت کنند»، به شرطی که این بازپرداختها حداکثر تا همان مبلغی باشد که دولتشان برای ارائه جراحی به صورت محلی هزینه میکرد.
نویسندگان افزودند: «این نهتنها به نفع بیمارانی خواهد بود که تصمیم به سفر برای مراقبتهای بهداشتی میگیرند، بلکه به بیمارانی که در کانادا باقی میمانند نیز سود میرساند. زیرا هر بار که بیماری برای مراقبتهای بهداشتی سفر میکند، بیمارانی که در صف انتظار هستند یک پله جلوتر میروند.»
