این اِلِمان شهری برای هنرمندان، مسافران، و عکاسها بسیار تأثیرگذار بوده است
سان فرانسیسکو ــ تونی بِنِت قلب و روح خود را در سال ۱۹۶۲ در سان فرانسیسکو به جای گذاشت. من اخیراً، وقتی با فراغبال درحال قدمزدن در شهر افسانهای پل گولدن گیت بودم، خودم را بازیافتم و شناختم.
همانند مرلین مونرو که سمبل زیبایی در دورهی خودش بود، پل گولدن گیت هم که در سطح جهانی تحت عنوان نماد سانفرانسیسکو شناخته شده، یکی از زیباترین بندرگاههای جهان بهشمار میآید.
بر طبق گفتههای یکی از مورخان سانفراسیسکو به نام جیم وان بوسکیرک، پل گولدن گیت در خصوص نمایش آن در بیش از ۷۰ فیلم، نسبت به مجسمه آزادی و آسمانخراش ۱۰۲ طبقهای نیویورک، برتری داشته و از آنها پیشی میگیرد. فیلم “به گِل نشسته” در سال ۱۹۳۵، تصویر این پل را که در دست ساخت بود، به نمایش میگذارد.
در طول ۷۵ سال تابش آفتابِ بعد ازظهر، از درخشش، تلألو و زیبایی رنگ نارنجی متمایل به قرمز آن، هرگز کاسته نشده است.
تولد رنگ
رنگ پل گولدن گیت، نارنجی متمایل به قرمز میباشد به این دلیل که ایروینگ اف. مورو (امریکاییتبار ۱۸۸۴-۱۹۵۲) مشاور ساخت این پل دست به انتخاب آن زد. مورو ظاهر پل را به سبک آرتدِکو که سبک هنری رایج آنزمان بود، طراحی کرد و در گزارش سال ۱۹۳۵ خود به هیئت مدیره، توضیح داد که چرا دست به انتخاب چنین رنگی برای این پل زد . این رنگ در دهه ۱۹۳۰، رنگی تند بهشمار میرفت.
براساس نوشتههای مورو، پل گولدن گیت در رده طولانیترین پل معلق جهان قرار دارد. “این پل یکی از مهمترین آثار تاریخی سراسر اعصار به شمار میآید. اندازه و مقیاس بینظیر آن عملیات منحصربهفرد و غیرمعمولی را برای ساخت آن طلب میکند. همچنانکه شکل ظاهری این پل بینظیر است، گیرایی و جاذبه رنگآمیزی آن نیز نباید کماهمیت تلقی شود.”
مورو به طور جدی عهدهدار مسئولیت انتخاب رنگ برای پل شد. گزارش او در خصوص ” جلوههای رنگ و نورپردازی پل گولدن گیت در سانفراسیسکو” حاکی از تعهد وی در این رابطه است که افراد مسئول را در خصوص این موضوع مهم یعنی رنگ پل متقاعد مینماید.
مورو میخواست رنگ استفادهشده برای پل، مکمل تغییرات آب و هوایی ساحل سانفراسیسکو با مه خاکستری آن باشد، مکمل تپههای سبز و طلایی و آبیِ آبها و آسمان باشد.
وی در گزارش خود عنوان کرد: ” بسیار واضح است که رنگ یک بنا تأثیر شگرفی در شکل ظاهری بنا و نیز رابطه آن بنا با فضای پیرامون دارد.”
” پل گولدن گیت چشماندازی بسیار زیبا دارد که به سه دلیل تحسین همگان را برمیانگیزد، (الف) زیبایی ذاتی و درونی آن، (ب) شهرت و آوازه آن، و (ج) دلبستگی شدید احساسی به آن در میان سکنه ناحیه ساحل بِی در سانفراسیسکو. ضعف در انتخاب رنگ مناسب برای یک بنا، در واقع باعث ایجاد عدم هماهنگی بین بنا و محیط پیرامون آن میشود.”
دانشگاه برکلی کالیفرنیا در خصوص چگونگی انتخاب رنگ نارنجی برای پل، نظری اجمالی به شرح ذیل ارائه میدهد: مهندس ارشد ژوزف استراس و همکاران وی در نظر داشتند رنگی را انتخاب کنند تا در برابر بادهای سخت و هوای حاوی مواد خورندهای مانند نمک مقاوم باشد. اینها از عوامل ثابت برای یک پل هستند که میبایست در سراسر پل گولدن گیت درنظرگرفته شوند.
آزمایش رنگها یکسال ادامه داشت، و پس از آن رنگهای سیاه، خاکستری و نارنجی مورد انتخاب قرار گرفتند. برخی فکر میکردند که این نیز همانند سایر پلها، میبایستی سیاه، خاکستری و نقرهای باشد.
مورو مهندس معمار این پل نسبت به سه رنگ استاندارد پیشنهادشده توسط هیئت مدیره، دیدگاه منتقدانه خود را ارائه نمود: “رنگ سیاه مقیاس پل را کاهش میدهد. خاکستری ابداً رنگ متمایزی نیست. رنگ نقرهای بیشتر برای هواپیماهای ناوبر مناسب است.”
در طول کار ساخت پل، رنگ نارنجی متمایل به قرمز که برای پوشش اولیه پل به کار برده شده بود، توجه مورو را به خود جلب کرد. ساکنین منطقه نیز شیفته این رنگ شدند. آنها مورو را تشویق کردند که رنگ قرمز را که در لایه زیرین پل مورد استفاده قرار گرفته بود، به طور دائمی به کار ببرد.
ایروینگ مورو نامههای ذیل را دریافت نمود که هرکدام درخصوص رنگ پل میباشند. اکثریت این نامهها که بیانگر داستان پل گولدن گیت هستند، تحت عنوان “پرواز بیامان اندیشه” در نمایشگاه انجمن تاریخ کالیفرنیا در سانفرانسیسکو از ۱۴ اکتبر در معرض نمایش قرار میگیرند.
“در بین تعداد رنگهای معدود انتخابشده، یک رنگ وجود دارد که اطمینان کامل دارم که زیبایی ابدی پل را تضمین کرده و همچنین چشمانداز بسیار زیبایی به آن میبخشد. در طول ساخت پل، به زیبایی و غنای رنگ قرمز پیبردم.”
ای پی مینِکِه از اداره صنعت ماشینآلات، بخش ماشینآلات کشاورزی در فوریه سال ۱۹۳۵ دیدگاه خود چنین بیان میکند که ” اگر چنین رنگ باارزشی به کار گرفته شود، پل گولدن گیت چنان در محیط پیرامون خود برافراشته میشود که هیچگونه خطر فرسودگی، این زیباترین بندرگاه مردمِ سراسر دنیا را تهدید نخواهد کرد.”
ماینارد دیکسون که از هنرمندان قرن بیستم امریکا است، در نهم مارس سال ۱۹۳۵ چنین مینویسد که ” اعضا هیئت مدیره نباید تصور کنند که باهوشتر از خداوند هستند.” نقاشیهای رنگارنگ وی سالن ضیافت هتل مارک هاپکینز سانفراسیسکو را مزین میکند.
ادامه در صفحه بعد: آیا اغلب از کرانه بِی گذر میکنید؟
