گزارشی از اردوگاههای کار اجباری در چین
صحبت از «اردوگاه کار اجباری» معمولاً یادآور اردوگاههای مخوف «گولاگ» در شوروی سابق یا اردوگاههای «آشویتس» در دوران آلمان نازی است. هرچند که پرونده آن اردوگاههای بدنام سالها است بسته شده است، اما در چین، سیستم غیر انسانی اردوگاههای کار اجباری همچنان با تمام توان به کار خود ادامه میدهد.
گروههای مختلفی از مردم چین شامل مخالفان سیاسی، اقلیتهای مذهبی و عقیدتی، وکلا و روزنامهنگاران در اردوگاههای کار اجباری چین در حبس هستند. اما طبق آمار و مستندات، تمرینکنندههای روش معنوی فالونگونگ بزرگترین گروهی هستند که در این اردوگاهها نگهداری میشوند. تخمین زده میشود نیمى از ٢٠٠ هزار زندانی ثبت شده در اردوگاههاى کار اجبارى چین از تمرینکنندههای فالونگونگ باشند.
«مائو زدانگ» سیستم بازآموزی از طریق کار اجباری را در سال ۱۹۵۷ تأسیس کرد. در دهه ۱۹۸۰، مقامات حزب کمونیست چین این سیستم را مجدداً احیاء کردند و از سال ۱۹۹۹ با شروع آزار و شکنجه روش معنوی فالونگونگ (فالون دافا)، این اردوگاهها به اوج فعالیت خود رسیدند و صدها اردوگاه کار اجباری به اردوگاههای پیشین افزوده شد.
در چین سابقه سرکوب معتقدین ادیان الهی، روشهای معنوی و دگراندیشان در چین کمونیستی به زمان انقلاب فرهنگی دهه ۱۹۶۰ باز میگردد. همانند اقلیت مسلمان، ساکنین تبت و مسیحیان چین، تمرینکنندههای روش معنوی فالونگونگ نیز به خاطر باورهای خود با آزار و اذیت حزب کمونیست روبهرو هستند.
سال ۱۹۹۹ رهبر حزب کمونیست، «جیانگ زِمین» دستور داد که «آنها را از نظر مالی ورشکست کنید، خوش نامیشان را از بین ببرید و جسمشان را نابود کنید» از آن پس تا به امروز، هزاران نفر از مردمی که به فالونگونگ گرایش داشتند بازداشت شدند، به قتل رسیدند و یا بدون هیچ نشانی مفقود شدهاند.
یکی از افسران بلندپایه دپارتمان قضایی استان لیائونینگ یک بار در کنفرانس تشکیل شده در اردوگاه کار اجباری در همان استان گفت: «منابع مالی اختصاص داده شده برای مبارزه با فالونگونگ از آنچه برای یک جنگ در نظر گرفته میشود بیشتر است.» بوشیلای، سیاستمدار عزل شده حزب کمونیست، زمانی که فرماندار استان لیائونینگ بود بیش از صد میلیون دلار صرف گسترش زندانها و اردوگاههای کار اجباری در آنجا کرد. تحت نظر او، استان لیائونینگ به یکی از مرگبارترین نقاط کشور برای فالونگونگ شد. اردوگاههای کار اجباری «ماسانجیا» در این استان به «دخمه شیطان» معروف شده است.
گزارش سال ۲۰۰۵ وزارت امور خارجه ایالات متحده درباره چین، خبر از وجود ۳۴۰ اردوگاه کار اجباری در این کشور میدهد. اردوگاههایی که بعضی از آنها به تنهایی گنجایش نگهداری سیصد هزار نفر را دارند. طبق اظهاران «مانفرِد نوواک»، گزارشگر مخصوص سازمان ملل متحد در مسائل مربوط به آزار و شکنجه، حدود ۶۶ درصد از پروندههای آزار و شکنجه در چین، مربوط به تمرینکنندگان فالونگونگ است که شکنجه میشوند. به همین دلیل این مورد خیلی جدی است.
گزارشها حاکی از آن است که بسیاری از اجناس تولید چین که به دیگر کشورها صادر میشود در این اردوگاهها تولید میشود. ساکنان اردوگاههای کار اجباری چین به دلیل شرایط و محیط کاری نامناسب، از نظر جسمی و روحی رنج میکشند. ساعات بیگاری، برای تولید این اجناس حتی به ۱۷ ساعت در روز نیز میرسد و در صورت انجام نشدن وظایف تعیین شده، نگهبانانها و پلیس شدیداً افراد محبوس را تنبیه کرده یا از غذا و خواب محرومشان میکنند. ضرب و شتم شدید، شوک الکتریکی، تجاوز و آزار جنسی، سوزاندن، شکنجه روانی و تزریق داروهای فلجکننده اعصاب گوشهای از گزارشات مستندی است که هر روز از اردوگاههای کار اجباری چین و دیگر مراکز حبس به بیرون درز پیدا میکند.
از سال ۱۹۹۹ تا امروز مرگ نزدیک به ۴۰۰۰ تمرینکننده بیگناه فالونگونگ در اردوگاههای کار اجباری و زندانها زیر شکنجه عوامل حزب کمونیست چین، به طور رسمی ثبت شده است. منابع غیررسمی این آمار را تا دهها هزار نفر برآورد میکنند.
روشهای تزکیه و پرورش در چین از دوران باستان تا امروز رواج داشته است و تأکید آنها رشد جسمی و روحی از طریق تمرینهای فیزیکی و آموزشهای معنوی بوده است. فالونگونگ نیز یکی این روشها است و بررسیهای علمی نشان داده است که تمرین فالونگونگ تاثیر چشمگیری روی بهبود سلامت جسمی و ارتقای روحی مردم داشته است. به همین دلیل در چین در مدت کوتاهی، حدود صد میلیون نفر به تمرین این روش روی آوردند. وقتی تعداد این افراد که از تعداد اعضای حزب کمونیست پیشی گرفت، این حزب فالونگونگ را رقیب خود دید. فالونگونگ یک مذهب نیست، اما در چین کمونیستی مردم را به سمت خداجویی و معنویت هدایت میکرد. آموزشهای معنوی و سنتی فالونگونگ با تفکر کفرآمیز کمونیسم در تضاد بود. به همین دلیل کمونیستها سرکوب ظالمانه و شدید مردمی که به آن گرایش داشتند را در پیش گرفتند.
هماکنون حزب کمونیست چین به شکلهای مختلفی از سیستم اردوگاههای کار اجباری استفاده میبرد. نخست اینکه با برپا کردن بردهداری مدرن به سرمایهداران غربی این فرصت را داده تا «منافع» حاصل از آن را برداشت کنند. پرداخت نکردن هزینههای کارگر و نیروی انسانی باعث پایین بودن هزینه تمام شده تولید شود. دوم این که سیستم اردوگاههای کار اجباری اهرمی است برای فشار و سرکوب گروههای مختلفی از مردم که مطابق میل حزب کمونیست چین عمل نمیکنند. سومین اینکه اردوگاههای کار اجباری بخشی از حلقه سودآور تجارت سیاه اعضای بدن برای حزب کمونیست چین است. در سال ۲۰۰۶ افشا شد که از افرادی که در این اردوگاهها حبس هستند به عنوان منبع اعضای پیوندی بدن استفاده میشود.
تعداد عملهای پیوند عضو طی چهارده سال اخیر در چین طبق آمار رسمی رشدی غیرطبیعی و عجیب داشته است. این بازه زمانی مربوط به دورهای است که حمله به تمرینکنندههای فالونگونگ انجام گرفته است. محققان از کشورهای مختلف درباره جداسازی اعضای بدن تمرینکنندگان فالونگونگ بررسیهای زیادی انجام دادهاند و صحت این ادعا را با ارائه شواهد و مدارکی دقیق تایید میکنند. از جمله، «اتان گاتمن» روزنامهنگار و محقق آمریکایی و همچنین دو وکیل کانادایی به نامهای «دیوید ماتاس» و «دیوید کیلگور».
اردوگاهها مرگ محلهایی است که قربانیان، پیش از آنکه اندام بدنشان خارج شود در آنجا نگهداری میشوند. بنابراین این اردوگاهها، نقطه شروع روند هولناک جداسازی اعضای بدن تمرینکنندههای فالونگونگ است. زمانی که اولین شاهد در مارس ۲۰۰۶ دست به افشاگری زد، پزشکی از ارتش چین ضمن تأیید گفتههای این شاهد، مدعی شد که در ۳۶ اردوگاه کار اجباری در سراسر چین، چنین جنایاتی در حال وقوع بوده است. وی گفت که شاهد این بوده که در شب و تحت کنترل نیروهای امنیتی، جمع کثیری از تمرینکنندگان فالونگونگ توسط قطارهای حمل احشام انتقال داده میشدند.
تولیدات در اردوگاههای کار اجباری، شامل انواع لباس، اسباب بازی، وسایل منزل و حتی تولید و بستهبندی مواد غذایی میشود. این اجناس در چنین شرایط مشقتباری، بدون پرداخت دستمزد تولید میشوند و به تمام دنیا صادر میشوند. از آنجایی که شرایط تولید این کالاها کاملاً غیرقانونی است، در بسیاری کشورها طبق قوانین بازرگانی، واردات این اجناس ممنوع است. اما همزمان مسیرهای زیادی برای دور زدن این قوانین برای واردکنندههای سودجو وجود دارد.
در اواخر سال ۲۰۱۲ برخی خبرگزاریها گزارش دادند که یک شهروند آمریکایی پس از خرید یک جعبه تزئیناتی، متوجه شد که داخل آن یک نامه جاسازی شده بود. نگارنده نامه نوشته بود که این جعبه در اردوگاه کار اجباری «ماسانجیا» واقع در استان لیائونینگ چین ساخته شده است. در این نامه آمده بود که هزاران نفر در این مکان حبس هستند که بسیاری از آنها تمرینکنندگان فالونگونگ هستند. نویسنده نامه، خواسته بود که نامهاش به سازمانهای حقوق بشر فرستاده شود.
طی سال اخیر در جریان تغییراتی که در حلقه رهبری حزب کمونیست روی داده است، از سوی رسانههای دولتی چین زمزمههایی در خصوص برچیدن نظام ظالمانه اردوگاههای کار اجباری شنیده شد. هماکنون سیستم اردوگاههای کار اجباری با بیش از شصت سال قدمت مانند توموری بدخیم و فاسد در ساختار سیاسی، قضایی و اقتصادی چین ریشه کرده است و برای برچیدن آن چالشهای بزرگی وجود دارد. مت گنیزدا، تحلیلگر امور چین از تلویزیون انتیدی میگوید: «اگر اردوگاهها تعطیل شوند، بسیاری از وقایع غیرقانونی و وحشتناکی که در اردوگاههای کار اجباری روی داده افشا خواهد شد و بسیاری از مقامات مجبور خواهند شد حساب پس بدهند.» به گفته او اصلاحات واقعی به این معنی است که آنها باید تمام کسانی که به اشتباه بازداشت شدهاند را آزاد کنند و پس از آن، غرامت مربوط و شایستهای به آنها بپردازند.
از طرفی مسببان این وقایع بایستی محاکمه و مجازات شوند. بنابراین صحبت از جایگزینی نظام اردوگاه کار اجباری با برخی از دیگر شکلهای بازداشت کار سادهای نیست. به اعتقاد «تانگ جیتیان» وکیل حقوق بشر در پکن، اقدامات اخیر حزب کمونیست به مشکلات فعلی سیستم کار اجباری نمیپردازد و این سیستم مانند یک تومور بدخیم است که باید از ریشه نابود شود.
اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
