اخبار فرهنگ و هنر

ترجمه‌‏ی این اصطلاح می‌‏تواند عاجز و درمانده شدن باشد اما به لحاظ لغوی این اصطلاح یعنی “شخص نمی‌‏داند دست و پایش را کجا بگذارد” است. این اصطلاح در اصل در فصل ۸ “قطعات ادبی کنفوسیوس”۱ آمده‌‌‌‏است. این کتاب شامل مجموعه‌‌‌‏ای از عقاید یک فیلسوف چینی به نام کونگ‌‌‌‏ژی۲ (که به

از آغاز زمان یا پس از آن، انسان پیوسته در جستجوی رویای مبهم جاودانگی بوده‌‏است و این اشتیاق به داشتن عمری طولانی‌‏تر، منجر به ابداع روش‌‏های سنتی و کهن شده‌‏ که از نسلی به نسل دیگر منتقل‌‏گشته‌‏است. در اینجا چند توصیه‌‏ی بهداشتی از طب چینی باستان آمده‌‏است که انجام آن

اصطلاح “عسل در دهان و خنجر در دل” که می‌توان آن را به “پنهان کردن خنجر با لبخند” نیز تعبیر کرد، اغلب برای توصیف افرادی به کار می‌رود که زبانی شیرین اما قلبی تیره دارند. این اصطلاح بر اساس داستانی از یک کتاب باستانی تاریخ‌نگاری چینی به نام “ژی‌ژی تونگ‌جیان”

اصطلاح “گاو پیری که به گوساله‌اش عشق می‌ورزد”، برای توصیف عشق والدین به فرزندانشان به‌کار می‌رود. این اصطلاح بر اساس داستانی درباره‌ی “یانگ بیائو” از “کتاب سلسله‌ی هان جدید ” است که یک متن تاریخی موثق چینی است و تاریخ سلسله‌ی هان را در سال‌های بین ۶ تا ۱۸۶ شرح

اصطلاح “حرف‌های تکراری عالمِ پیر” یعنی سخنانی‌‏که یک فرزانه، اغلب یا همیشه می‌گوید. این اصطلاح به تکرارکردن حرفی یا انجام کار مشخصی به دفعات اشاره می‌کند. این اصطلاح براساس داستانی از کتاب “یادداشت‌هایی درباب سه امپراطوری ‌” است که یک متن تاریخی چینی درمورد اواخر سلسله‌ی هان شرقی ودوره‌ی سه‌

اصطلاحات و ضرب‌‌‌‏المثل‏های چینی معانی مشابهی را بیان می‌‌‌‏کنند و بازتابی از نحوه‌‌‌‏ی تفکر چینی‌‌‌‏ها می باشند.”یک از دست دادن می‌‌‌‏تواند از بروز بدشانسی دیگری جلوگیری کند” از اصطلاحاتی است که نسلی پس از نسل دیگر (در چین) استفاده می‌‌‌‏شده‌‌‌‏است. در طول تاریخ، مردم چین بر این باور بودند که

در چین باستان، روزی دزدی برای دزدیدن یک ناقوس بزرگ، وارد خانه‌ی خانواده‌ی ثروتمندی شد. او تلاش‌کرد تا ناقوس را بر پشتش حمل‌کند، اما ناقوس بزرگ‌تر و سنگین‌تر از توان او بود.سپس این دزد پتکی یافت و تصمیم گرفت تا زنگ را به تکه‌هایی تقسیم کند تا حمل آن برایش

اصطلاح چینی “پیرمرد مرزنشینی که اسبش را از دست داد” اشاره دارد به اینکه بدشانسی گاهی می‌تواند به خوش‌شانسی تبدیل ‌شود و برعکس.  اصل داستان از کتاب “درس‌هایی برای انسان” است که توسط “اُنشی لیو” در زمان سلسله‌ی هان غربی (۲۰۶ سال پیش از میلاد مسیح- ۲۳ سال پس از

در طی دوره سلسله ژو شرقی که نظام فئودالی حاکم بود (۲۲۱-۷۷۰ قبل از میلاد)، استاد موسیقی‌دانی می‌زیست به نام بویا یو. او تسلط  بسیار ‌خوبی بر خلق و خوی و رفتار خود داشته و در نواختن سازهای مختلف موسیقی، از مهارت‌های فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. در یکی از شب‌های تابستان،