اخبار چین

  معنی واقعی این اصطلاح یعنی «تظاهر به نواختن یو‌[۱] صرفاً برای فراهم کردن تعداد کافی نوازنده‌‏» که اغلب «خود را در فعالیتی جا زدن» ترجمه می‌‏شود. این اصطلاح که برگرفته‌‏از کتاب «هان فِیزی‌[۲]» (韓非子) است، داستان مردی به‌‏نام نانگو را روایت می‌‏کند. این کتاب در اواخر دوران ایالات متخاصم

این اصطلاح برگرفته‌‌‏از کتاب «جهان داخل بالش» (枕中记) اثر شِن ژیژی‌‌[۱]، داستان‌‌‏نویس سلسله‌‌‏ی تانگ (۹۰۷-۶۱۸ میلادی) است. این داستان درباره‌‌‏ی محققی جوان و فقیر به‌‌‏نام لو شِنگ است که مسیر زندگی‌‌‏اش را به‌‌‏خاطر دیدن خوابی هنگام خوردن غذا تغییر داد. در این داستان آمده‌‌‏است، شبی این محقق جوان همراه اشراف‌‌‏زاده‌‌‏ای

این اصطلاح استعاره از پایان دادن به جنگ، بر زمین نهادن شمشیر و یا کنار گذاشتن دشمنی است. معنای کلی آن یعنی تبدیل مسئله‏ ای بد و ناخوشایند به امری مطلوب. داستانی درباره‏ ی منشاء این اصطلاح وجود دارد که در فصل اول کتاب « هوای نان‏زی[۱] »(淮南子)  آمده است.

این اصطلاح بر‌‏اساس داستانی درباره‌‏ی لو یو در کتاب «اسناد سه پادشاهی»(三國志)‌[۱] نوشته‌‏ی وِی می‌‏باشد. لو یو در سن ۱۰ سالگی درطی جنگ‌‏های دوران سه پادشاهی (۲۸۰-۲۲۰ میلادی) یتیم شد. او دو برادر بزرگ‌‏تر داشت که آن‌‏ها نیز در آن دوران پرآشوب کشته شدند. درنتیجه برحسب وظیفه، مراقبت از همسران

 این اصطلاح در داستانی از کتاب باستانی «توطئه‌‌‏های ایالات متخاصم‌[۱]» آمده‌‌‏است. در‌‌‏دوران ایالت‌‌‏های متخاصم (۴۷۵-۲۲۱ پیش‌‌‏از میلاد) ژنرال شجاعی به‌‌‏نام ژائو جیجو بود که در ایالت چو زندگی می‌‌‏کرد. او از‌‌‏سوی امپراطور ایالت چو برای نظارت ‌‌‏بر مرز‌‌‏های شمالی کشور به آن‌‌‏جا اعزام شد. شهرت او در سراسر شمال پیچید

این اصطلاح از‌‏نظرمفهومی متضاد اصطلاح «کشیدن مار و افزودن پا به آن» است و به‌‏جهت بیان نکات اصلی و یا برجسته ساختن برخی قسمت‌‏ها به‌‏کار می‌‏رود. از‌‏نظر‌‏لغوی یعنی کشیدن مردمک برای چشمان اژدها. اصطلاح «اصلاحات پایانی در نقاشی اژدها» برگرفته‌‏از جلد هفتم کتاب نقاشی‌‏های مشهور سراسر تاریخ‌[۱]، در توصیف سِنگ‌‏یو

در دوران ایالت‌‏های متخاصم (۴۷۶-۲۲۱ پیش‌‏از میلاد)، صاحب‌‏منصبی در ایالت چو زندگی‌‏می‌‏کرد. روزی بعد از مراسم عبادتی که برای نیاکانش برگزار کرده‌‏بود، با ظرفی از شراب نزد افرادش رفت. اما یک ظرف شراب برای همه‌‏ی آن‌‏ها کافی نبود و او نیز نمی‌‏دانست که آن را باید به چه کسی بدهد.

این اصطلاح برگرفته از کتاب «اصول اعتدال»‌‌[۱]، یکی از چهار متون رسمی کنفسیوس است. در دوران ایالات متخاصم (۲۲۱ تا ۴۷۶ پیش از میلاد)، مردی به‌‌‌‏نام یانگژی یو با همسرش در ایالت یو زندگی می‌‌‌‏کرد. روزی در راه تکه‌‌‌‏ای طلا دید و آن را برداشت. او آن را به خانه

این اصطلاح در کتاب تاریخ سه امپراطوری[۱]، در توصیف ژنرال برجسته‌‌‏ی ایالت وو، لو مِنگ[۲]، آمده است. لو منگ در دوران جوانی‌‌‏اش علاقه‌‌‏ای به مطالعه نداشت و در‌‌‏عوض به تمرین مهارت‌‌‏های رزمی می‌‌‏پرداخت. حتی بعد از اینکه ژنرال ارتش شد، از مطالعه امتناع می‌‌‏کرد. در‌‌‏نتیجه او فقط یک جنگجو بود.