اخبار دیدگاه

جنگ دوازده روزه جمهوری اسلامی و اسرائیل را می‌توان یکی از مهم‌ترین تحولات منطقه خاورمیانه در دهه اخیر دانست و در این میان نقش بازیگران بین‌المللی از جمله چین کمونیستی را نمی‌توان نادیده گرفت. هر چند چین در این درگیری تلاش داشت خود را به‌عنوان بازیگری صلح‌طلب و بی‌طرف معرفی

دهه ۱۳۴۰ شمسی یکی از درخشان‌ترین و کم‌نظیرترین دوره‌های تاریخ اقتصاد ایران به شمار می‌رود؛ دورانی که با رشد سریع تولید، رونق بازار داخلی و افزایش محسوس سطح رفاه عمومی همراه بود. این جهش اقتصادی نه صرفاً نتیجه تحولات بیرونی، بلکه حاصل نخبه‌گرایی و سیاست‌گذاری‌های علمی و برنامه‌ریزی هدفمند گروهی

یکی از محوری‌ترین اجزای مدل حکمرانی اقتدارگرایانه در جمهوری خلق چین، بهره‌گیری از فناوری‌های تشخیص چهره و احراز هویت برای رصد و کنترل فضاهای عمومی است. در شهرهای بزرگی چون پکن و شنژن، سامانه‌های هوشمند مجهز به دوربین‌های تشخیص چهره، در تعامل با پایگاه‌های ملی هویتی، امکانی بی‌سابقه برای اعمال

حکومت‌های توتالیتر در عصر دیجیتال، با تکیه بر ابزارهای فناورانه پیچیده، شیوه‌های نوینی برای مهندسی اجتماعی، سرکوب مخالفان، و کنترل فضاهای عمومی طراحی کرده‌اند. از سیستم امتیاز اجتماعی جمهوری خلق چین گرفته تا الگوریتم‌های تشخیص چهره و سامانه‌های ردیابی تلفن همراه در روسیه، فناوری‌های نظارت در این رژیم‌ها نه ابزاری

از بامداد روز پنج‌شنبه، ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ (۱۳ ژوئن ۲۰۲۵)، ارتش اسرائیل عملیات نظامی گسترده‌ای را علیه ایران آغاز کرد. این حملات که به‌طور رسمی با عنوان‌هایی نظیر «عملیات شیر برخاسته» از سوی منابع اسرائیلی معرفی شده‌اند، پاسخی به رد ضرب‌الاجل دو ماهه دولت ایالات متحده برای دستیابی به توافق

نویسنده: دکتر فریبا پارسا ایران در آستانه یک تغییر بزرگ قرار دارد و حالا دیگر مسئله اصلی سیاست‌گذاران و تحلیلگران این نیست که جمهوری اسلامی می‌تواند به مسیر ایدئولوژیک خود ادامه دهد یا خیر، بلکه این است که بعد از این چه اتفاقی خواهد افتاد. آیا ایران به کشوری دموکراتیک

رابطه جمهوری اسلامی ایران و چین همواره پیچیده و پر از تناقض بوده است. بر اساس کتاب «چین و ایران» نوشته جان گارور، چین در طول جنگ ایران و عراق (دهه ۱۳۶۰) نقش دوگانه‌ای ایفا کرد: از یک سو، حدود ۶ میلیارد دلار کمک تسلیحاتی، مالی و اطلاعاتی به عراق

بیش از چهار سال از امضای توافق‌نامه ۲۵ ساله میان جمهوری اسلامی و چین کمونیستی می‌گذرد، اما این توافق در عمل، دستاورد قابل توجهی برای مردم ایران و پیشرفت کشور در بر نداشته است. بر اساس توافق ۲۵ ساله، چین باید طی ۲۵ سال مبلغ ۴۰۰ میلیارد دلار در ایران

نویسنده: نیلوفر رستگار انسان‌ها ذاتاً قصه‌گو هستند. از زمانی که دور آتش می‌نشستند و از دلاوری‌های خود برای اعضای قبیله تعریف می‌کردند تا به امروز که حتی وقتی می‌خواهند کالایی را به ما بفروشند، از قدرت قصه استفاده می‌کنند. مردم همچنین درباره خودشان داستان‌هایی می‌سازند و به اشتراک می‌گذارند؛ داستان‌هایی